Dxe9javu Zutphen
Geplaatst door: ***Lientje*** 20 april 2007Het is lang geleden dat ik hier geschreven heb. Ik merk ook dat ik het mis… vaker moet doen. Het gaat al een hele tijd niet zo goed namelijk. Vanaf vorig jaar juni is het er al een beetje ingeslopen..ik voel me steeds vaker somber en mijn eetgedrag verslechterd.
Er zijn verschillende dingen die mij bezig houden. Ik ben niet zo’n makkelijke..prater, maar ik probeer hier een tipje van de sluier op te tillen over wat mij bezig houdt..
Tijdens de vier weken dat mijn man in detox is geweest was ik alleen thuis. Het was een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant miste ik hem vreselijk en wilde ik dat hij zo snel mogelijk weer thuis zou komen, maar aan de andere kant vond ik het heerlijk zo alleen! Eindelijk echt mezelf kunnen zijn, doen wat ik wil, mijn huis bijhouden zoals ik wil… Niemand die mij vertelt hoe of wat ik moet doen. Heerlijk! Ik heb me nog nooit zo thuisgevoeld in mijn huis als in deze vier weken.
Sinds mijn man thuis is weet ik het niet meer. Aan de ene kant ben ik dus blij dat hij thuis is en verlang ik naar zekerheid en geborgenheid, maar aan de andere kant mis ik mijn eigen ding, mijn vrijheid en verlang ik regelmatig terug naar de tijd dat ik nog simpel op een kamertje woonde van 2 bij 3 meter en verder niets of niemand om mij heen had waar ik me aan moest aanpassen of rekening mee moest houden!
Ik ben mezelf gewoon helemaal kwijt! Eigenlijk is dat al een hele tijd zo, dat ik mezelf kwijt ben. Ik weet niet wat ik wil, wie ik ben, wat ik leuk vindx85denk ik, want zelfs dat weet ik niet zekerx85
Door al dat onzekere gedoe ben ik weer depri en passief. Ik sport bijna niet meer ik eet alles wat los en vast zit, moet zo veel doen maar kom nergens aan toe. Wil het liefst thuis zijn en de deur niet uit. Naar mijn werk gaan kost al de grootste moeite! Laat staan naar school of stage. Verder zie ik het eigenlijk allemaal vrij somber in. Het leren lukt voor geen meter, ik gooi er met de pet naar, en mijn werkstukken blijven ook maar liggen waar ze liggen gatsie..:(
Ik heb wel hulp gezocht en tijdens de intake heb ik alles verteld, denk ik. Precies hoe ik me voel, en ik voelde me eigenlijk best wel begrepen door haar.. De tweede intake bestond voornamelijk uit het beantwoorden van vragenlijsten..hmmm Zutphen dxe9javu…Nu gaan zij kijken wat voor soort therapie voor mij het beste zou passen. Het is dus nog eventjes afwachten!
Intussen probeer ik me een beetje staande te houden met het idee en de gedachten dat ik over een week een weekje vakantie heb en dus misschien die dagen tot dan wel door kan komen.. ik probeer maar een beetje van dag tot dag te leven en verder niet.
Gisteren moest ik weer gaan werken, daar zie ik erg tegenop! Ik zie tegen alles op, alles is me teveel. Ik lijk wel een vreselijk lui ding! En er ligt me een berg werk te doen voor me… Pfff als ik er aan denk word ik al weer moe.. Kwam er maar eens een ommekeer in, kon ik mezelf maar eens in beweging zetten. En jaja ik weet het ik ben zelf de enige die dat kan! Maar HOE! Ik ben de klik helemaal kwijt, verloren is zoek geraakt of zo…..
Ben trouwens ook al 13 kilo zwaarder… 
Oh ook nog iets positiefs: Gisteren heb ik voor de eerste ker een grens getrokken op mijn werk..hihi Het voelde heel gek. Ik zal vertellen wat er gebeurde, maar daarvoor is een klein stukje voor informatie nodig.
Omdat wij op het werk veel leerlingen hebben die verzorging nodig hebben is het zo dat een aantal collega’s op verschillende dagen andere pauze hebben als andere collega’s. Deze collega’s helpen dan de leerlingen tijdens hun pauze met eten en verzorging e.d. Dat noemen we ‘overblijf’. Ik heb elke maandag overblijf. Vandaag kwam er een collega naar mij toe en vroeg mij of ik haar overblijf over wilde nemen. Normaal zou ik direct "ja" hebben gezegd en dan achteraf zonder pauze te hebben gehad door zijn gegaan en maar doordraaien. Maar dit keer voelde ik meteen weerstand toen ze het aan me vroeg..ik twijfelde nog even.. en toen schoot door mijn hoofd wat de haptonoom tegen me heeft gezegd. "Twijfel = Nee". En toen flapte ik er zo uit dat ik het liever niet deed. Ik wilde haar nog uitleggen waarom maar ze draaide zich om en liep weg! Ik stond er echt een beetje verbauwereerd bij.. maar ja het was midden in een les dus ben met de leerlingen verder gegaan. Het schoot wel een aantal keer door mijn hoofd dat ik misschien egoxefstisch was geweest, en hoe moest ik haar nou nog onder ogen komen…ze was vast boos omdat ze me niet eens verder liet praten maar zich zo omdraaide en weg liep!!
Ik hield maar in mijn hoofd.."Het is haar probleem niet de mijne" en bleef dat een aantal keer herhalen. Op een gegeven moment komt ze weer de klas binnen…een klein schokje door mijn hart..angst..om de wind van voren te krijgen?? Weet je wat ze zei??
"Hee Lien, hoe gaat het eigenlijk met je, want je bent toch geopereerd aan je kaak?" Ik was perplext!! Voor mij een totaal nieuw iets…Nee kunnen zeggen maar toch met elkaar door 1 deur kunnen blijven gaan!
Dus…dat was mijn eerste keer 
Hee wat super dat je er weer bent en dat je op mijn log hebt gereageerd! Ik heb sinds mijn vorige reactie (zal een maand of 4 geleden zijn?) nog zeer regelmatig op je log gekeken. Ik was zo benieuwd hoe het met je ging. Ik ben niet helemaal verrast dat het niet goed gaat, anders had je vast wel vaker geschreven. Balen hoor. Maar ik begrijp dat je (weer?) in therapie gaat? Ik heb vandaag eindelijk eens een afspraak gemaakt met een psychologe. Ze heeft alleen pas half juni tijd, maar ja, beter laat dan nooit. Ik ben een beetje wantrouwig, heb sowieso geen enkel idee hoe ze een eetstoornis aanpakken, maar besef wel dat ik het zxe9lf in elk geval niet kan…
Nou, ik ga m’n eigen loggie nog even bijwerken. Ik hoop gauw weer van je te lezen! En ik wens je heel veel sterkte met alles.
Oh ja: ik vind dat je zeeeeer herkenbaar schrijft over je gevoelens…
groetjes Binge
Beste Lientje,
Mijn naam is Hedy van Vianen en ik ben bijna afgestudeerd als psychosociaal therapeut. Ik ben bezig met een scriptie over het volgende vraagstuk:”
Welke bijdrage kan een ervaringsdeskundige leveren in haar/zijn werk als psychosociaal therapeut m.b.t. het begeleiden van clienten met een eetstoornis?
Graag zou ik met jou een afspraak willen maken om jou visie te horen.
Mag ik je bellen voor het maken van een afspraak?
met vriendelijke groet,
Hedy van Vianen